Η κατασκήνωση στα μάτια της κοινοτάρχισσας μας "Σταυριάνας"

 

Hello Everybody,

Είμαι η Σταυριάνα Παπαμόσχου και είμαι 19 χρονών. Κατάγομαι από την πανέμορφη Καστοριά , αλλά τον τελευταίο ενάμιση χρόνο περίπου ζω στη Θεσσαλονίκη, όπου σπουδάζω στον κλάδο της Φιλοσοφικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου στο τμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής.

Όνειρό μου, από μικρή ηλικία ήταν να ασχοληθώ με την φροντίδα και τη μόρφωση των παιδιών. Αυτός είναι και ο βασικότερος λόγος που διάλεξα να γίνω παιδαγωγός. Σ’ αυτήν μου την επιλογή, αλλά και γενικότερα στη διαμόρφωση πολλών στοιχείων του χαρακτήρα μου, έπαιξε σημαντικό ρόλο ένα μεγάλο κομμάτι μου που ονομάζεται κατασκήνωση.

Η πρώτη μου κατασκηνωτική εμπειρία ήταν όταν ήμουν 11 χρονών στην αθλητική κατασκήνωση Σκούρας. Μπορώ να πω πως η εμπειρία μου αυτή έχει αποτελέσει μια από τις πιο όμορφες παιδικές μου μνήμες και αυτή είναι η αιτία που μέχρι και σήμερα, όχι πλέον ως κατασκηνώτρια αλλά ως στέλεχος, ασχολούμαι ενεργά με τη λειτουργία αυτής της κατασκήνωσης.

Μετά από 6 χρόνια στον Σκούρα και αφού πέρασα από το πόστο της ομαδάρχισσας, όπου απέκτησα πολλές γνώσεις και εμπειρίες και δημιούργησα πολύ ιδιαίτερες σχέσεις τόσο με τους κατασκηνωτές/τριες που είχα, τους οποίους θα θυμάμαι και θα αγαπώ όπου και αν βρίσκονται όσο και με τα υπόλοιπα στελέχη, επιλέχθηκα πέρυσι σ’ ένα άλλο πόστο, αυτό της κοινοτάρχισσας. 

Εκτός όμως από το καινούργιο πόστο που ανέλαβα γνώρισα και μια διαφορετική πλευρά της κατασκήνωσης. Μου δόθηκε η ευκαιρία, για πρώτη φορά στην κατασκηνωτική μου ζωή, να αναλάβω τη φροντίδα και να συναναστραφώ με παιδιά διαφορετικών εθνικοτήτων και πολιτισμών. Κλήθηκα να αναλάβω έναν διαφορετικό ρόλο, στον οποίο δεν θα ήμουν υπεύθυνη μόνο για παιδιά όλων των ηλικιών που ίσως ήταν η πρώτη τους φορά σε κατασκήνωση, αλλά ομάδες παιδιών που κατέφθαναν από διάφορες χώρες. Αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω νέες γλώσσες και διαφορετικές κουλτούρες, ενώ παράλληλα αποτέλεσε και μία πρόκληση για μένα. Θα έπρεπε να βοηθήσω αυτά τα παιδιά να κατανοήσουν το πώς λειτουργεί η κατασκήνωσή μας και να προσαρμοστούν σ’ αυτόν τον τρόπο λειτουργίας, ενώ ταυτόχρονα χρειαζόταν να καταλάβω κι εγώ τι θέλουν να πάρουν τα παιδιά αυτά από την κατασκήνωση και τι θα τους φαινόταν περισσότερο διασκεδαστικό ώστε να το προσαρμόσω στο δικό μας πρόγραμμα.

Ίσως όμως το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι ότι μέσα από τη συναναστροφή παιδιών από διαφορετικούς πολιτισμούς η κατασκήνωση συμβάλει στην καταπολέμηση του ρατσισμού, που μάλιστα παρατηρείται πολύ έντονα στην εποχή μας.

Τέλος αυτό που θα μπορούσα να πω για την κατασκήνωση είναι ότι για μένα, όπως πιστεύω και για όλους τους ανθρώπους που την αποτελούν, η κατασκήνωση είναι τρόπος ζωής και συμπεριφοράς. Πάντα 22 μέρες θα είναι πολύ λίγο γι’ αυτό θα αναζητούμε την κατασκήνωση και τον χειμώνα. Εύχομαι σε όλους είτε μικρούς είτε μεγάλους να καταφέρουν να γνωρίσουν, αν δεν το έχουν κάνει ήδη, κάποια στιγμή τη μαγεία που κρύβει μέσα της η κατασκήνωση.

With Love, Stauriana! ^.^